Hesaplama Hatası

Dünyanin en komik kazasi: Bir duvarci ustasinin santiyede yazdigi mektup:

Sayin santiye sefim;

Is kazasi tutanagina planlama hatasi diye yazmistim. Bunu yeterli görmeyerek ayrintili anlatmami istemissiniz. Su anda hastanede yatmama neden olan olaylar aynen asagida anlattigim gibi olmustur:

Bildiginiz gibi ben bir duvar ustasiyim. Insaatin altinci katindaki isimi bitirdigim zaman biraz tugla artmisti. Yaklasik 250 kg kadar oldugunu tahmin ettigim bu tuglalari asagiya indirmek gerekiyordu.

Asagiya indim, bir varil buldum, ona saglam bir ip bagladim ve ardindan altinci kata çiktim.

Ipi bir çikriktan geçirip ucunu asagiya saldim. Tekrar asagiya indim ve ipi çekerek varili altinci kata çikardim. Ipin ucunu saglam bir yere baglayip tekrar yukari çiktim.

Bütün tuglalari varile doldurdum. Asagi indim, bagladigim ipin ucunu çözdüm. Ipi çözmemle birlikte birden kendimi havalarda buldum.

Nasil bulmayayim? Ben yaklasik 70 kiloyum. 250 kilogram varil süratle asagiya düserken beni yukari çekti.

Heyecan ve saskinliktan ipi birakmayi akil edemedim. Ben yukari çikarken yolun yarisinda, asagi inmekte olan tugla dolu varille çarpistik. Sag iki kaburgamin bu sirada kirildigini saniyorum.

Tam yukari çikinca, iki parmagim iple beraber çikriga sikisti; Parmaklarim da bu sirada kirildi.

Bu esnada yere çarpan varilin dibi çikti ve tuglalar etrafa saçildi.

Varil hafifleyince, bu sefer ben asagi inmeye varil ise yukari çikmaya basladi ve yolun yarisinda yine varille çarpistik!.. Sol bacagimin kaval kemigi de bu sirada kirildi.

Yere inince can havli ile ipi birakmayi akil ettim. Bu sefer de basimi yukari kaldirdigimda bos varilin süratle üzerime geldigini gördüm!...

Kafatasimin da böyle çatladigini saniyorum. gözümü hastanede açtim...

Yarım kalan günlük..

5 Ekim: Bugün var edildim. Buradayım. Varım. Müthiş bir duygu bu. Var oldugumu henuz annem ve babam bilmiyor. Bir elma cekirdeginden bile kucugum. Ama ne de olsa, ben benim. Varim ya! Bu bana yetiyor. Henuz bedenim belli belirsiz, yuzum yok ama, varligimi ve benligimi hissedebiliyorum. Bir kiz olacagim ve baharda cicekleri sevecegim.

19 Ekim: Biraz buyudum. Kimildamam mumkun degil. Annem henuz farkinda degil ama onun kaniyla besleniyorum. Kalbini dola$ip gelen simsicak kan bana geliyor. Beni sevecek bir kalbin kipirtilarini $imdiden hissediyorum. Annem beni cok sevecek. Annem icin guzel bir surpriz olacagim.

23 Ekim: Hic goremedigim bir el agzimi bicimlendirmeye ba$ladi. Dudaklarimda onun dokunu$unu hissediyorum. Bu "el"in dokundugu yerler dudagim damagim oluyor. Du$unun bir yil sonra bu elin dokundugu yerde tebessumler acacak, gulecegim. Dudagimdan ve dilimden sozler dokulecek. Herhalde once "Anne!" diyecegim. Anne duyuyor musun beni? Seninle konu$acagim. Sana gulecegim. Kimilerine gore hâlâ daha var degilmi$im… Nasil olur? Varim ve gulucukler sunacak dudaklarim da olmak uzere ya… Hem sonra bir ekmek kirintisi ne kadar kucuk olursa olsun yine ekmektir. Oyle degil mi annecigim? Ah bir konu$abilsem!

27 Ekim: Bugun pek mutluyum. Icimde tatli bir kipirti ba$ladi. Artik bir kalbim var. Kalbim atmaya ba$ladi. Hayatim boyunca boyle atip duracak. Sevgilerle dolduracagim kalbimi. Tipki anneminki gibi... Annem bedeninde iki kalbin birden atmaya ba$ladigini bilseydi ne kadar sevinirdi! Duyuyor musun anne?

2 Kasim: Her gun biraz daha buyuyorum. Kollarim ve bacaklarim da bicimlenmeye ba$ladi. Hele bir buyusun kollarim bak nasil kucaklayacagim seni annecigim. $u ayaklarim da tamamlansin da, beraber cicekli bahcemizde yururuz. Belki birlikte okula gideriz.

12 Kasim: Ah evet… Bunlar, bunlar ne kadar sevimli ve kucuk $eyler. Aman Allah'im parmaklarim da cikmaya ba$ladi. Bunlarla cicek toplayacagim, annemin elini tutacagim, kalem tutacagim. Belki de guzel bir $iir yazacagim. Annecigim, orada misin? Ellerimi ellerinin arasina koymak icin sabirsizlaniyorum.

20 Kasim: Oh, nihayet.. Annem doktora gitti. Burada oldugumu ogrendi.. Ya$asin! Doktor teyze ozel bir cihazla gordu beni. Ultrason diyorlarmi$. Resmimi bile cekti. Sevinmiyor musun annecigim? Seneye kalmaz kollarinin arasinda olacagim…

25 Kasim: Artik babam da burada oldugumu biliyor. Fakat henuz kiz oldugumun farkinda degiller. Onlara surpriz yapacagim..

10 Aralik: Bugun yuzum tamamlandi. Artik iki guzel gozum, bir kucuk burnum, dudaklarim ve yanagim var… Anneme benziyorum galiba…

13 Aralik: Artik cevreme bakabiliyorum. Etrafim cok karanlik ama olsun. Yine de mutluyum. Ya$iyorum ve varim. Kisa bir sure sonra gun i$igini gorebilecegim, renkleri ve cicekleri taniyacagim. Ruyamda gordum. Dunyada gokku$agi diye bir $ey varmi$.. Onu cok merak ediyorum.. Annecigim, babacigim sizin yuzunuzu de gorecegim. Tani$acagiz…. Mutlu olacagiz. Gulu$ecegiz..

24 Aralik: Kulaklarim daha iyi duyuyor artik. Annecigim, senin kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin ati$larini da sen duyabiliyor musun? Hatta sesini bile taniyabiliyorum. Sesin ne kadar tatli… Hic duymadigim bir $ey bu… Guzel ve saglikli bir kiz olacagim. Kollarinda uyuyacagim, yuzune bakacagim, o tatli sesini dinleyecegim. Benim icin ninni de soyleyecek misin annecigim? Sen de beni ozluyorsundur mutlaka… Beni koklayacaksin.. Cok eveceksin, degil mi?

28 Aralik: Anne burada bir $eyler oluyor. Doktor abla neden mutsuz bakiyor boyle... Sen aci cekiyor gibisin. Kalp seslerin degi$ti... Sustun. Benimle niye konu$muyorsun anne? Anne… Anne… Annecigim…
Yuzumde soguk bir $ey hissediyorum. Anne, yuzumu parcaliyorlar... Anne bir $eyler yap… Anne… Kolumu cekiyorlar anne… Canim yaniyor anne... Anne… Ayaklarimi parcaliyor bu $ey anne... Beni sana baglayan damari kopardilar anne… Anne kalbimi
parcaliyorlar… Annecigim… Anne… Anne… An…

Ah! Kurtajiniz tamamlandi hanimefendi. Gecmi$ olsun !..



ALINTIDIR.